Allah’a inanan ve O’na sevgiyle bağlanan insanın;
- Manevi ufku kainat kadar geniş, huzuru ve neşesi Cennet bahçesi gibi daima taze ve ölümsüzdür.
- Gözlerinde iman nuru parlar, sözlerinde hakikat, sevgi ve neş’e çağlar.
- İş ve hareketlerinde ahlak, vekar ve isabet göze çarpar.
- O, insanları hilkat itibariyle kardeşi bilir, onlara lütuf ve merhamet gözüyle bakar.
- Şefkatlidir, insanların dertlerine bir karşılık beklemeden koşar. Boynu büküklerin gönlünü alır, yetimleri bağrına basar.
- Kainatla ve içindeki varlıklarla ünsiyet içindedir. Tanış gibidir. Hiçbir hadise, onu korkutmaz, gözünü yıldırmaz.
- Kalbindeki iman kuvveti ile kainata bile meydan okuyabilir.
- Allah’ın kendisine bahşettiği nimetlerden O’nun iradesine uygun şekilde faydalanır ve tadar.
- Ölümden korkmaz. Zira, ölümü bir hiçlik ve yokluk kuyusu değil, hakiki hayatın ve ebedi saadetin başlangıç kapısı kabul eder.
- Dünyada kendini misafir bilir. Misafirhane sahibi olan Allah’ın rızası ve izni dairesinde yer, içer ve rahatla yaşar. Misafirlik müddeti bitince de bu misafirhaneden huzurla ayrılıp ebedi mekanına gider.
Allah’a inanan ve sevgiyle bağlanan kimse;
- İnançsızlığın verdiği korkunç ızdırap ve elemlerden kurtulur.
- Kendine de, başkalarına da hiçbir zararı dokunmaz.
- Kanunun olmadığı yerlerde bile Allah’ın onu her an gördüğü inancı, işlediği kötülüklerin cezasız kalmayacağı korkusu, onu kötülüklerden alıkor. Değil kötülük, bilakis elinden geldiğince herkese iyilik yapmaya, faydalı olmaya çalışır.
- Ruhunu iyi düşüncelerle doldurur, yüksek ahlaka erer, içinden kötü hisleri kovar.
Allah’a inanmak ve O’na bağlanmak
- İnsanı aynı zamanda gerçek hürriyetine kavuşturur. Zira her şey’in Allah tarafından yaratıldığını bilen insan, yaratıklara değil, yaratana kul olur.
- Mahlukattan değil, Halık’dan korkar. Yalnız Allah’a güvenir, dayanır, O’ndan ister, O’na sığınır. Kula kul olmaz. Kimseye el açıp dilencilik ve dalkavukluk yapmaz.
