Ailenin Ruhsal ve Eğitsel Etkisi
Ailenin çocuk üzerindeki etkisi yalnızca maddî imkânlar veya akademik başarı ile sınırlı değildir. Çocuğun ruhsal dengesi, kişilik gelişimi ve hayata bakış açısı, büyük ölçüde aile ortamında şekillenir. Yapılan pek çok araştırma göstermiştir ki; çocuğa sağlıklı bir dinî formasyon kazandırılması, eğitim sürecinin en belirleyici unsurlarından biridir. Bu formasyon, çocuğun iç dünyasını güçlendirir, ona anlam ve yön kazandırır.
Ailenin çocuk eğitimindeki merkezi rolü, sadece modern araştırmalarla değil; ayetler ve hadislerle de açıkça ortaya konulmuştur. Kur’ân-ı Kerîm’de ve Resûlullah’ın (s.a.v.) sünnetinde, anne-babanın evlatları üzerindeki sorumluluğu defalarca vurgulanmıştır.
Bu vurgular, çocuğun dinî eğitiminin başkalarına havale edilecek bir iş değil; öncelikle anne ve babanın vazifesi olduğunu göstermektedir.
İslam eğitimcileri, ayet ve hadislerden hareketle çocukların dinî eğitiminden doğrudan anne-babaların mesul olduğunu ifade etmişlerdir. Onlara göre aile, çocuğun ilk medresesi; anne-baba ise ilk muallimleridir. Bu anlayış, din eğitiminin geçici veya tali bir konu değil; hayatın merkezine yerleştirilmesi gereken bir sorumluluk olduğunu ortaya koyar.
Dikkat çekici olan husus şudur ki; Batılı psikologlar ve pedagoglar da eğitimde ailenin rolüne özellikle vurgu yapmaktadır. Bu vurgu, din eğitimi ve ahlak öğretiminde ailenin ne kadar vazgeçilmez olduğunu dolaylı olarak teyit etmektedir. Zira çocuk, en güçlü öğrenmeyi; güven duyduğu, bağ kurduğu ve örnek aldığı aile ortamında gerçekleştirir.
Din Eğitimi Ailede Başlar
Çocuğa verilecek en büyük miras; sağlam bir inanç, doğru bir ahlâk ve güçlü bir kimliktir. Bunların temeli ise okulda değil; ailede atılır.
