Adamın biri Hz İsa (a.s)’ya arkadaşlık teklifinde bulundu. Beraberce yola çıktılar. Bir ırmağın kenarına oturdular. Acıktıkları için yanlarında bulunan üç çöreği ortaya koydular. İkisini yediler. Geriye kalan çöreği yemediler.
Hz İsa bir ara suya gidip geldiğinde, üçüncü çöreğin alındığını gördü. Adama: Çöreği kim aldı diye sorunca adam: Benim kimin aldığından haberim yok dedi. Hz İsa daha fazla kurcalamadı.
Böylece yola koyulup yolculuklarına devam ettiler. Yolda yanında iki yavrusu olan bir geyiği gördüler. Hz İsa yavrulardan birisini çağırıp onu boğazladı. Sonra da pişirip afiyetle yediler. Hz İsa onun kemiklerini bir araya getirip dua etti. Allah’ın kudretiyle yavru canlanarak annesinin yanına döndü. Bu olaydan sonra
Hz İsa dedi ki:
Ben sana Allah’ın izni ile böyle büyük bir kerameti gösterdim. Sende bana çöreğin kimin tarafından alındığını söyle deyince adam yine bilmiyorum cevabını verince, yollarına kaldıkları yerden devam ettiler, önlerine geçemeyecekleri ve üzerinde köprü bulunmayan bir ırmak çıkar. Hz İsa, adamın elinden tutar ve beraberce yürüyerek ırmağı geçerler.
Hz İsa tekrar sorar: Sana gösterdiğim bu mucizeyi bana gösterme kudretini veren Allah için söyle; Çöreği kim aldı. Adam yine bilmiyorum cevabını verince yollarına devam ettiler ve en sonunda bir ovaya indiler. Hz İsa orada bir miktar toprak yığdıktan sonra altın olmaları için dua eder. Dua biter bitmez topraklar altın olur.
Hz İsa bunu üçe bölünce adam Hz İsa’ya neden bunu üçe böldün deyince;
Hz İsa Biri benim biri senin, diğeri de çöreği yiyenindir deyince adam o zaman: Çöreği ben yedim diyerek mala olan harisliğini itirafta bulunur.
Hz İsa ona: Öyle ise al hepsi senin olsun der ve ondan ayrılıp gider. Daha sonra bu adama iki kişi arkadaş olur. altınları elinden almak ister. Ancak o adam: Kavgaya gerek yok. altınları üçe bölelim diyerek teklifte bulunur. Onlarda buna razı olurlar.
Biriside yiyecek almak üzere şehre gider. Yola aklından şöyle bir düşünce geçer: Altınları niye onlara vereyim. Getireceğim yemeğe zehir atarım. Böylece onlar yemeği yeyince ölürler, bütün altınlarda bana kalır.
Gerçekten adam aklından geçeni aynen uygular. O şehre gidince diğerleri boş mu durdular dersiniz. Hayır, onlarda kendi aralarında anlaştılar. Bu ikisinin planları da şöyle idi:
Onu altınlara niye ortak edelim ki. Gelince onu öldürelim ve altınları da ikiye bölelim. Böylece hepsi bize kalır.
Adam gelincede onu hemen öldürdüler. Arkasından da onun getirdiği yemeği yediklerinden dolayı kendileri de ölür. Böylece altınlar ortada sahipsiz kalır.
Hz İsa, havarileri ile oradan geçerken onların halini görür ve havarilerine şöyle der: Dünya işte böyledir. Akıbetlerine bakın da ibret alın.
Kaynak: İmam Gazali / el-İhya / C: III / bkz: 767-768
