Gıybet, yani insanların arkasından konuşmak, hem dini açıdan büyük bir günah hem de toplumsal ilişkileri zedeleyen kötü bir alışkanlıktır. Ağızdan çıkan her söz insanın sorumluluğunu artırır; Söz ağızdan çıkana kadar o söz senin esirindir. ama ne zaman ki ağzından çıkar işte o zaman sen o sözün esiri olursun. Bu nedenle gıybetten uzak durmak, hem bireysel huzur hem de sosyal barış için büyük önem taşır.
Bir kişinin arkasından hoşlanmayacağı şekilde olumsuz bir şekilde konuşmak o insanın itibarını zedeleyeceği gibi; dedikodu ve insanların gıybetini yapmakta Allah katında büyük bir günahtır.
Zamanın birinde bir kadın, gittiği her ortamda komşusunun aleyhinde konuşuyormuş. Hakkındaki yerli yersiz konuşmalar kulağına gelen komşu, bu kadın dan şikayetçi olmuş.
Mahkeme günü kadın, kendinde bir kusur göremeyerek hakime; Sözler kimseye zarar vermez ki, neden beni buraya çağırdınız? demiş.
Peki demiş hakim, Şimdi evine dön ve bir kağıda komşunla ilgili neler konuştuysan yaz. Sonra kağıdı ufak parçalara ayırıp pencereden dışarı savur. Yarın da buraya gel, davanın sonucunu açıklayacağım.
Kadın denileni yapıp ertesi gün hakimin karşısına gelmiş.
Hakim; Dün yırtıp sokağa attığın kağıtları toplayıp bir araya getirebilirsen serbestsin ama bunu başaramazsan bir yıl hapis cezasına çarptırılacaksın demiş.
Kadın, Bu mümkün değil, rüzgar onların her birini başka bir yere savurmuştur diyerek isyan etmiş.
Hakim son sözünü söylemiş: Sözün kime ne zararı var ki diyordun. Söylediğin sözler de o kağıt parçaları gibi etrafa dağıldı, kim bilir nerelere ulaştı ve hakkında konuştuğun komşunun itibarını zedeledi. Artık senin o komşuna verdiğin zararı telafi etmen çok zor.
Kaynak: Diyanet Aile Dergisi / Mayıs 2019 / bkz: 55
