Nasihat ve Öğüt Verirken Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar
Dinimiz İslam’da bir kötülüğü gördüğün zaman o kötülüğe engel olmanın büyük bir sevap olmasının yanında insanları dine davet ederken ve dini anlatırken de rencide etmeden yumuşak bir dil ve lisan ile anlatmak ve tebliğ etmek gerekir.
Bununla beraber insanlara nasihat ederken, öğüt verirken yani doğruya çağırırken dikkat etmemiz gereken bazı hususlar vardır ki; bunlardan birisi de nasihat ve öğüt verirken bunu insanların içinde değil tenha bir yerde vermek ve anlatmak lazımdır
Öğüdü Tenha Yerlerde Vermek Lazımdır: İyiliği yaptırma ve kötülüğü engellemek için öğüdü uygun ve tenha bir yerde vermek daha uygundur. Bu verilen öğüdün kabul edilmesi ve yanlışın terk edilmesi için daha uygun ve daha yararlıdır.
Ebu Derda (r.a) şöyle demiştir: Bir kimse kardeşine açıktan öğüdü verirse onu küçük düşürmüş ve ayıplamış olur. Kim de gizli öğüt verirse onu ağırlamış olur.
Verilen öğüt fayda vermezse o zaman açıktan söylenebilir. Bunun için hayır sahiplerinden yardım istenebilir. Buda fayda etmezse devlet büyüklerine, sultanlara başvurulur.
Uygun olan, hiç bir zaman, kötülüğe engel olma işini bırakmamak ve daima yapmaktır. Çünkü Allah Teala, bunu terk eden ve gaflette olan topluluğu yermiş ve şöyle buyurmuştur:
- Onlar yaptıkları kötülükten birbirlerini vazgeçirmezlerdi ve hiç bir sakınca yokmuş gibi yapmaya devam ederlerdi (Maide Süresi 79)
- Hiç değilse bilgileri akılı erenleri onları kötü sözden ve haram yemekten alıkoysaydı. Yaptıkları ne kadar kötüdür (Maide Süresi 63)
Bunun daha açık manası şudur: Ne olurdu onların alimleri, fakihleri, abidleri, onları kötü söz söylemekten, haram yemekten ve günah işlemekten alıkoysaydı.
Şöyle denildi: Allah (cc), Yuşa b. Nun’a (as) şöyle vahyetti:
- Ben, senin kavminden kırk bin kişi iyilerden, altmış bin kişi de kötülerden olmak üzere helak edeceğim.
- Yuşa’ (as) şöyle sordu: Ya Rabbi! Kötüler tamam da iyileri niçin helak edeceksin?
- Allah (cc) buyurdu ki: Onlar ben kötülere kızdığım halde onlarla beraber yediler içtiler, benim için buğz etmediler.
Kaynak: Abdülkadir Geylani / El Ğunye (Li Talibi Tariki’l Hak) / bkz: 179-180
