Dünya Malına Düşkün Olmak, Dünyanın sonu ve Ölüm
Hz İsa diyor ki; Dünya malı peşinde koşan kimse; devamlı deniz suyu içen kimseye benzer. Durmadan içer, içtikçe de susuzluğu artar ve sonunda helak olur gider.
Mideye inen yemeklerin tadı gibi, dünya şehvetleri de nefse tatlı gelir. Güzel yemekler hazmedildikten sonra bağırsaklara geçtiği zaman, insan ondan nasıl nefret ederse; insanda ömrü bitip öleceği zaman, dünya malından öylece nefret eder. Yemeklerin tadı ne kadar çok olursa olsun, sonunda kokuları o kadar çok pis olur. Bunun gibi nefis de arzu ettiği şeye karşı ne kadar istekli olursa olsun, ölürken ondan nefret etmesi de o kadar çok olur.
Bir kimsenin elindeki malı zayi olduğu zaman, o kimsenin en çok düşündüğü ve üzüldüğü şey o olur. Ölümde zaten kişinin bütün varlığının kaybolması demek değil midir ki? Yüce Allah buyuruyor ki; İnsan ne yediğine baksın (Abese Süresi 24)
İbn Abbas (r.a) bu ayeti şöyle tefsir etmiştir: İnsan yediği yemeğin sonuna baksın.
Adamın biri İbn Ömer’e dedi ki:
- Sana bir şey söyleyeceğim. Fakat söylemeye utanıyorum
- İbn Ömer dedi ki: Utanmadan sorabilirsin.
- Adam: İnsan dışkısına, pisliğine bakabilir mi?
- İbn Ömer: Evet bakabilir. Çünkü melek ona der ki:
Cimrilikte bulunduğun kıymetli malın, sonunda ne hale geliyor, bak da gör.
İslam büyüklerinden Bişr b. Ka’b da: Gelin size dünyayı göstereyim der ve çöplükteki pislikleri göstererek, onların yedikleri yemeğin sonunun ne şekil aldığını göstererek; sonra da: İşte dünyanın sonu da böyledir.
Kaynak: İmam Gazali / el-İhya / C: III / bkz: 627-629
