Evlilikte Arzunun Adaleti: Tek Taraflı Değil, Karşılıklı
Evlilik, iki insanın birbirine sadece hayatlarını değil, aynı zamanda en mahrem ihtiyaçlarını da emanet ettiği kutsal bir ortaklıktır. Toplumda genellikle kadının erkeğe karşı sorumluluğu ön plana çıkarılsa da, İslam dini bu konuya muazzam bir denge getirir. Bir kadının kocasının meşru ve helal dairesindeki isteklerine cevap vermesi nasıl bir “iffet koruma” göreviyse, bir erkeğin de eşinin arzu ve ihtiyaçlarını karşılaması aynı derecede dini ve insani bir zorunluluktur.
İslam hukukunda kadının da cinsel arzuları ve doyuma ulaşma hakkı bizzat korunmuştur. Bir erkeğin, eşinin bu ihtiyacını görmezden gelmesi, onu duygusal bir boşluğa itmesi veya sebepsiz yere ondan uzak durması doğru kabul edilmez. Hatta klasik fıkıh kaynaklarında, erkeğin bu konudaki ihmali “eşine zulüm” olarak nitelendirilmiş ve kadının hakkını arayabileceği bir alan olarak tanımlanmıştır. Evlilik, erkeğin sadece kendi tatminine odaklandığı bir alan değil; eşinin de huzur ve doyum bulduğu bir güven limanı olmalıdır.
Eşlerin birbirini geri çevirmesinin “günah” olarak nitelendirilmesi, aslında aile yapısını dışarıdaki haramlara karşı koruma amacı taşır. İhtiyaçları evinde karşılanmayan, duygusal ve fiziksel olarak ihmal edilen bir eş; zihnen ve kalben dış dünyaya karşı savunmasız kalabilir. Bu nedenle karşılıklı rıza ve isteklilik, ailenin etrafına örülmüş manevi bir kaledir. Bu görevi ihmal etmek, o kalede gedikler açmak demektir.
Cinsel sorumluluğu sadece bir “fıkhi kural” veya “yerine getirilmesi gereken bir borç” olarak görmek, ilişkinin ruhunu kurutabilir. Asıl olan, eşlerin birbirinin halinden anlamasıdır. Yorgunluk, hastalık veya psikolojik süreçler karşısında gösterilecek anlayış; zorlama ile elde edilecek bir birliktelikten çok daha değerlidir. İslam, eşleri birbirine “elbise” olarak tanımlar; elbise nasıl bedeni sarıp sarmalar, korur ve kusurlarını örterse, eşler de birbirinin eksiklerini şefkatle tamamlamalıdır.
