İnsanın en büyük yanılgılarından biri, bildiği halde amel etmeyi ertelemesidir. Ölüm kapıda beklerken “yarın” demek, nefsin en sinsi tuzaklarından biridir.
Ey Nefis! Ameli Neden Yarına Bırakıyorsun?
Ey nefis…
Bildiğin ve inandığın hade;
- Ölüm kapıda beklerken neden ameli yarına bırakıyorsun?
- Aniden ölümün seni yakalamayacağından emin misin?
- Yarın diye bir vade sana gerçekten vaat edildi mi?
Belki de ömrün sonundaki bir mücahede, kişiyi her maksada ulaştıracaktır. Yaşadığın bu gün, senin son günün olabilir. Bu halde duraksamanın, ertelemenin ve ağırdan almanın ne anlamı vardır?
Ahiret yolcusu için en büyük kayıp, vakit varken adım atmamak; en büyük pişmanlık ise fırsat geçtikten sonra uyanmaktır.
Arzularına karşı gelmenin sana kolay geleceği bir günün gelmesini mi bekliyorsun? Bilmez misin ki cennet, nefse hoş gelmeyen şeylerle kuşatılmıştır. Kolaylık beklentisi, nefsin seni oyalamak için kurduğu bir hayaldir ve bugün yapamadığın şeyi, yarın hiç yapamayabilirsin.
Arzular, kulun kökünden söküp atmak istediği derin köklü bir ağaca benzer. Eğer kişi zayıflığını bahane ederek bu ağacı bugün kesmez ve yarına ertelerse, genç ve güçlü iken kesmediği ağacı ihtiyarlığında kesmeye çalışan kimseye döner. Zaman geçtikçe arzu ağacı kök salar, güçlenir; onu kesecek olan kul ise zayıflar, yaşlanır ve iradesi gevşer.
Gençlikte Yapılmayan İhtiyarlıkta Yapılamaz
Gençken yapılmayan bir şey, ihtiyarlıkta nasıl yapılabilir? Taze ve yeşil kamış eğilip bükülebilir; fakat kuruduğunda ve uzun süre o hâlde kaldığında artık eğilmez.
Kalp de böyledir: Bugün yumuşakken yönlendirilir, yarın katılaştığında ise nasihat tutmaz.
Vesselâm…
