Modern pedagoji ve çocuk psikolojisi alanında yapılan araştırmalar, sarsılmaz bir gerçeği gün yüzüne çıkarmıştır: Bir insanın kişilik yapısının ana hatları, hayatının ilk yıllarında şekillenir. Bu dönemde atılan temeller, sadece bir çocukluk evresi değil, bireyin tüm yetişkinlik dönemini yöneten gizli bir yazılım gibidir. Bu nedenle günümüz eğitimcileri, “ilkokul öncesi” dönemi eğitimin en kritik basamağı olarak kabul etmektedir.
Çocuklukta alınan manevi telkinler, hafızanın en saf köşelerine kaydedilir ve yıllar geçse de tazeliğini korur. Bu bilgiler, zamanı geldiğinde bir “vicdan sesi” olarak hayatın en zorlu virajlarında kendini gösterir.
Birçok aile, çocuklukta ibadetlerine düşkün olan evlatlarının, ergenlik (buluğ) çağının fırtınalı döneminde bu alışkanlıklarını neden terk ettiğini sorgular. Oysa bu kopuşun kökleri de yine çocuklukta verilen eğitimin tarzında saklıdır.
- Eğer çocukluktaki eğitim sevgi, mantık ve doğru metotla verilmişse; ergenlikteki dalgalanmalar geçicidir.
- Eğer eğitim baskı veya sadece şekilcilik üzerine kurulmuşsa; ergenlik dönemindeki bireysel arayış, dini değerlerden kopuşla sonuçlanabilmektedir.
Peki Nasıl Bir Din Eğitimi?
Çocukluk çağı, iyi değerlendirildiğinde bir ömür boyu sürecek huzurun kapısını açan bir anahtardır. Aksi durumda ise ergenlikten itibaren başlayan bir manevi boşluğun habercisidir. O halde hepimizin sorması gereken o büyük soru şudur: “Çocuklarımıza nasıl bir eğitim verelim ki; onlara hem bu dünyada onurlu bir hayat, hem de ebedi bir saadet kazandıralım?”
Bence bu konu derinlemesine araştırılmalı ve anne-baba ve adayları tarafından öğrenilmeli.
