Kıyamet Suresi 26–29. ayet Meali: Hayır artık çok geç! Can boğaza gelip dayandığında; “Yok mu bir şifacı?” dendiğinde; (Hasta) bunun beklenen ayrılış olduğunu anladığında; Ve bacaklar birbirine dolaştığında;
Bu ayetlerde; can boğaza dayandığı (Sekaratü’l-Mevt) anın dehşetini ve insanın bu ilahi süreç karşısındaki acziyetini Kur’an ayetleri ve gözlemlerle açıklamaktadır.
Vakıa Suresi’nin 83-87. ayetleri, can çekişme anında ki insanın çaresizliğini ve Allah’ın bu ana yakınlığını vurgular:
“Can boğaza dayandığında siz o anda sadece bakar durursunuz. Biz ona sizden daha yakınız, ama siz görmüyorsunuz. Madem ki siz, cezalandırılmayacaksınız ve bu iddianızda da sadıksınız, çıkmakta olan o canı geri çevirseniz ya.” (Vâkıa 83-87)
Ayet, insanın en kritik anında dahi sadece seyirci kaldığını gösterir. İnsanlar, cezalandırılmayacaklarını iddia etseler dahi, en büyük güç gösterisi olan canı bedenden çıkmaktan alıkoymakta acizdirler.
Dünya hayatında Allah’a ve Peygamber’e boyun eğmeyen, malına ve çevresine mağrur kişiler (hatta ‘Ben sizin en büyük Rabb’inizim’ diyenler dahil), can verme anında büyük bir telaş içerisindedirler.
Azrail (a.s.) göğsüne oturup can boğaza dayandığında, kişi veya çevresindekiler “Aman, doktor yetiştirin!…” diye çaresizce telaşlanır dururlar.
Can verme sürecine giren kişi, artık ölümle burun buruna olduğuna kesin kanaat getirir. Yanındakiler onu ayağa kaldırmak isteseler de dizleri tutmaz, cansız bacaklar bedeni taşıyamayıp birbirine dolaşır.
Bu an, insanın dünya hayatındaki bütün güç ve kibir iddialarının bittiği, bu gidişin doğruca Allah’a olduğunun anlaşıldığı kesin dönüş anıdır.
