Hayatın baş döndürücü hızında her şeyi tüketmeye alıştık; yemekleri hızlı yiyor, yolları hızlı geçiyor ve ne yazık ki kelimeleri de hızla harcıyoruz. Oysa Tertil, kelime anlamıyla bir diziliş estetiğidir. Tıpkı paha biçilemez incilerin bir ipliğe özenle, birer birer ve bir uyum içinde dizilmesi gibidir. Bu, sadece bir okuma biçimi değil, bir şeyi en güzel ve en ahenkli haliyle sunma zarafetidir.
Çoğu zaman “bitirmek” hedefine odaklanır, “anlamayı” ıskalarız. Tertil üzere okumak, metne karşı bir saygı duruşudur. Harflerin çıkışından cümlelerin yapısına kadar her bir öğeye hakkını vererek, acele etmeden ilerlemektir. Bu, zihnin telaşını dindirip ruhun ritmine uymaktır. Kelimeler dudaklarınızdan dökülürken, her birinin zihninizde bir karşılık bulmasına izin vermektir.
Kur’an’ı tertil ile okumak, bir mesajı sadece “duymak” değil, onu “duyumsamaktır.” Her ayetin önünü ve arkasını, neden söylendiğini ve aslında size ne anlatmak istediğini düşünmektir. Bu, Allah’ın muradını, yani O’nun bize neyi fısıldadığını anlama çabasıdır. Metinle aranızdaki mesafeyi kaldırmak, okuduğunuz her satırda kendi hayatınızdan bir parça, kendi yaranıza bir merhem aramaktır.
Düşünün ki koca bir kitap, bir kerede değil, tam 23 yılda bölüm bölüm indirildi. Neden mi? Çünkü gerçek değişim, bir anda yutulan bilgilerle değil, sindirilen hakikatlerle gerçekleşir. İsra Suresi’nde de vurgulandığı gibi; hayatın içine dura dura, sindire sindire okunsun ve yaşansın diye pasajlara ayrılmıştır. Bu bize şu mesajı verir: Hayat bir yarış değil, bir idrak yolculuğudur.
Bugün kendinize bir alan açın. Elinize aldığınız herhangi bir hakikati, tıpkı tertil okumasında olduğu gibi; yavaşça, üzerine düşünerek ve o kelimenin hayatınızdaki boşluğunu hissederek okumayı deneyin. Kaç sayfa geçtiğinizin değil, kaç kelimenin kalbinize yerleştiğinin önemli olduğunu fark edeceksiniz. Tertil, aslında bize hayatı “tertil üzere” yaşamayı; yani her anın, her insanın ve her nefesin hakkını vererek, farkında olarak var olmayı öğretir.
