İslam, hayatın doğal akışına ve helal dairesindeki cinsel yaşama karşı değildir. Ancak bazı zaman dilimleri vardır ki, onlar sanki gökyüzünün kapılarının yeryüzüne daha yakın olduğu “altın saatler” gibidir. Mübarek gün ve gecelerde cinsel ilişkinin yasaklanmamış olması, dinin fıtrata ne kadar uygun olduğunun bir göstergesidir. Fakat bu özel vakitlerin tamamını bedensel arzulara ayırmak, paha biçilemez bir hazineyi daha az değerli bir meta ile takas etmeye benzer.
Bir eylemin “mekruh” görülmesi, aslında ilahi bir tavsiyedir: “Senin için daha hayırlı, daha huzurlu ve ruhunu daha çok besleyecek bir seçenek var.” Mübarek bir gecenin sükûnetini sadece bedensel bir tatminle geçirmek, o gecenin getireceği manevi arınma, dua ve içsel uyanış fırsatını kaçırmak demektir. Buradaki mekruhluk, günah olmasından ziyade, bir “manevi kayıp” uyarısıdır.
İnsan, sadece bedenden ibaret değildir; ruhun da beslenmeye, dinlenmeye ve Rabbine yönelmeye ihtiyacı vardır. Mübarek vakitler, ruhun dünyevi yorgunluklardan sıyrılıp “şarj olduğu” özel duraklardır. Bu anları ibadetten uzak kalarak geçirmek, kişinin kendi ruhsal gelişimini ihmal etmesidir. Denge, helali yaşarken kutsal olanı ıskalamamaktır.
Modern dünya bizi sürekli “haz” odaklı yaşamaya iterken, İslam bize “huzur”un kapısını aralar. Mübarek bir gecede seccadenin başında geçirilen bir saat veya kalpten gelen bir yakarış, bedensel bir hazdan çok daha kalıcı ve derin bir tatmin sağlar. Bu günlerde iradeyi yönetebilmek, insana kendi dürtüleri üzerinde bir hakimiyet ve asalet kazandırır.
Hayatın koşturmacası içinde zaten vaktimizin çoğunu dünyevi işlere ayırıyoruz. Peki, senede sadece birkaç kez gelen o çok özel gecelerde, telefonlarımızı kapattığımız gibi dünyevi arzularımızı da bir süreliğine “beklemeye” alamaz mıyız? O vakti bütünüyle kalbinize, duanıza ve manevi muhasebenize ayırmak, size beklediğiniz o derin iç huzuru verebilir. Unutmayın; bazı anlar, bir ömre bedel bereketler saklar.
