Müddessir Suresi 32-48. Ayet Meali: Hayır hayır (öğüt almazlar). Aya andolsun! Dönüp gitmekte olan geceye; Ağarmakta olan sabaha andolsun ki, O (cehennem), insanlar için, sizden ileri gitmek ya da geri kalmak isteyen kimseler için uyarıcı büyük cezalardan biridir. Her nefis, yaptıklarına karşılık tutulan bir rehindir; Ancak hakkın ve erdemin tarafında olanlar başka: Onlar cennetlerdedir; günahkârlar hakkında birbirlerine sorular sorarlar? “Sizi şu yakıcı ateşe sokan nedir?” Onlar şöyle cevap verirler: “Biz namaz kılanlardan değildik; Yoksulu doyurmuyorduk; (Günaha) dalanlarla birlikte biz de dalıyorduk, Ceza gününü de asılsız sayıyorduk, Sonunda bize ölüm geldi çattı. Artık şefaatçilerin şefaati onlara fayda vermez.
Müddessir Suresi 32-48. Ayet Tefsiri: Evren, büyük bir sessizlik içinde muazzam bir hakikati haykırır. Müddessir Suresi, ayın parıltısına, çekilip giden gecenin karanlığına ve ağarmaya başlayan sabahın aydınlığına yemin ederek söze başlar. Bu kozmik şahitlik, aslında bize şunu söyler: Doğada hiçbir şey tesadüf değildir ve her şey bir sona, bir aydınlığa doğru akmaktadır. İnsan için bu akış, ya ileriye doğru bir tekâmül ya da geriye doğru bir çöküştür. Seçim, her an bizim ellerimizdedir.
Ayetlerde geçen “Her nefis, kazandıkları karşılığında bir rehinedir” ifadesi, varoluşun en sarsıcı gerçeğidir. Bizler, bu dünyada yaptığımız seçimlerin, söylediğimiz sözlerin ve kalbimizde büyüttüğümüz niyetlerin mahkumuyuz aslında. Ancak “Ashab-ı Yemin” yani hayat defterini sağından alanlar, bu esaretten kurtulanlardır. Onlar, cennet bahçelerinde bir araya geldiklerinde, derin bir merakla şu soruyu sorarlar: “Sizi bu yakıcı ateşe (Sekar’a) sürükleyen neydi?”
Kaybedenlerin verdiği cevap, aslında sadece dini bir ritüel eksikliği değil, insani ve ahlaki bir çöküşün haritasıdır. Bu dört cevap, bugün bizim de hayatlarımızı sorgulamamız için birer aynadır:
- “Biz namaz kılanlardan değildik”: Bu, sadece şekilsel bir ibadet eksikliği değildir. Bu, Yaratıcı ile olan bağı koparmak, hayatın merkezinden aşkın olanı çıkarıp sadece egoyu yerleştirmektir.
- “Yoksulu doyurmazdık”: Sosyal adalete, merhamete ve paylaşmaya sırt çevirmek… Başkasının acısını hissetmeyen bir kalbin, manevi bir felakete sürüklenmesi kaçınılmazdır.
- “Batıla dalanlarla birlikte biz de dalardık”: Günümüzün tabiriyle; popüler kültürün esiri olmak, kalabalıkların peşinden şuursuzca gitmek, dedikoduyla ve boş işlerle ruhu kirletmektir.
- “Hesap gününü yalanlardık”: Yaşadığımız hayatın bir sorumluluğu olduğu gerçeğinden kaçmak, “ölümden sonra bir şey yok” diyerek vicdanı susturmaktır.
Bu dört temel hata, insanı yavaş yavaş “kesin gerçek” (ölüm) gelene kadar uyuşturur. Ayet, sarsıcı bir finalle devam eder: “Artık onlara şefaatçilerin şefaati fayda vermez.” Bu, bir cezadan ziyade, kişinin kendi elleriyle inşa ettiği karanlığın bir sonucudur. Işığa sırtını dönen birine, güneşin parlaması bir fayda sağlamaz.
Müddessir Suresi‘nin bu bölümü bize bir korku senaryosu değil, bir farkındalık reçetesi sunar. Hala vaktimiz varken, hala güneş doğmaya devam ediyorken; Yaratıcı ile bağımızı kurmak, bir yoksulun elinden tutmak, kalabalıkların gürültüsünden sıyrılıp kendi hakikatimize dönmek bizim elimizdedir.
