Necm Suresi, Kur’an-ı Kerim’in 53. suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir. 62 ayetten oluşur ve adını “yıldız” anlamına gelen necm kelimesinden alır. Sure, hem Hz. Peygamber’in güvenilirliğini ve vahyin hakikatini vurgular hem de müşriklerin batıl inançlarını sorgular.
Kureyş’in ileri gelen müşrikleri, Hz. Muhammed’e “deli”, “yoldan sapmış” ve “yalancı” gibi ithamlarda bulunmuşlardır. Özellikle Cebrail’i gördüğünü söylediğinde onu çıldırmışlıkla suçlamışlardır. Necm Suresi, bu ithamları reddederek O’nun aklının yerinde olduğunu ve söylediklerinin Allah’tan gelen vahiy olduğunu bildirir.
Hz. Peygamber, vahiy alırken Cebrail’i iki kez asli suretinde görmüştür. Bu, Allah’ın ona verdiği bir lütuftur. Dolayısıyla O’nun sözleri kendi uydurması değil, Allah’ın vahyidir. Asıl şaşılacak olan, müşriklerin akıldan ve ilimden uzak inançlarıdır.
Müşriklerin Lat, Menat ve Uzza gibi putlara tanrı demeleri sorgulanır. Meleklerin “Allah’ın kızları” olduğu iddiası reddedilir. Bu inançların hiçbir ilmî temeli yoktur, sadece zanna dayalıdır. Kur’an, zanna dayalı fikirlerin bilgi yerine geçemeyeceğini vurgular.
Yaşatan, öldüren, güldüren, ağlatan, rızık veren ve sorgulayan yalnızca Allah’tır. İnsan, kendi kazandıklarının rehinesidir; kimse başkasının ameliyle kurtulamaz. Bu hatırlatma, müşriklerin korkular yüzünden gerçeği inkâr etmelerinin anlamsızlığını ortaya koyar.
Ölüm kaçınılmazdır ve geldiğinde Allah’tan başka onu geri çevirecek hiçbir güç yoktur. Ahirette herkes kendi ameliyle sorgulanacaktır. Hz. Muhammed’in görevi, önceki peygamberler gibi Allah’ın ayetlerini tebliğ etmek ve insanları gafletten uyarmaktır.
Allah’ın ayetleriyle alay eden müşrikler, gülmek yerine akıbetlerini düşünerek ağlamalıdır. Çünkü asıl şaşılacak şey, onların akıldan ve bilimden uzak inançlarıdır. Müminlere ise tek yol gösterilir: Allah’a secde etmek ve O’na yaklaşmak.
