A’la Suresi Hakkında Önemli Bilgiler
A’la Suresi Mekki bir süredir. Hz Peygamber’in elçi olarak gönderilmesinin birinci yılında indirilmiş olup 19 ayettir. Adını ilk ayetindeki, en yüce anlamına gelen a’la kelimesinden almıştır. Hz Osman’ın Mushafında ki kronolojik sıralamaya göre (8), Hz Ebu Bekir’in cem ettirdiği elimizdeki Kur’an’a göre (87.) suredir
İlk dokuz ayetin, bi’setin yani Hz Muhammed’in peygamber olarak gönderilişinin birinci, gerisinin ise üçüncü yılında indirildiği söylense de muhtevası, bu sürenin tamamının birinci yılda ve Alak suresinin ilk beş ayetinden sonra bir bütün halinde indirildiği izlenimini vermektedir.
Süre tamamen Hz Peygamber’e hitap etmektedir. Onu, yüceler yücesi Rabb’ini, layık olmayan vasıflardan tenzih edip yüce zatına özgü ve mükemmel sıfatlarıyla zikretmesi emredilmiştir.
Okuma ve yazmayı bilmemesine rağmen, vahy edilen ayetlerin kendisine Allah tarafından okutturulacağı; Allah dilemediği sürece elçisinin hiçbir ayeti unutmayacağı; Kur’an’ın kıraati, anlamı ve tebliğinin kendisine daha da kolaylaştırılacağı vaat edilmiştir.
Dinleyen insanlara, öğüt fayda verdiği sürece Allah’ın ayetleri okunmalı ve onlarla öğüt verilmelidir. Çünkü tabiatı temiz olanlar, Kur’an’dan alınması gereken öğüdü mutlaka alacaktır. Çorak toprak misali, sadece kötü karakterliler ondan uzaklaşacaktır
Bilinmelidir ki sonuçta, öğüt alıp arınan, Allah’tan başkasına kulluk etmemek suretiyle yaratılıştaki fıtri niteliklerini koruyan ve güzel ahlak ile kendini geliştirip güzelleştiren, Rab’inin ismini zikredip namazı ikame eden gerçek müminler nihai başarıya ulaşacaklardır.
Ahiretin daha hayırlı ve sürekli olduğu gerçeği :Adem’e (10 sayfa),Şit’e (50 sayfa),İdris’e (30 sayfa),İbrahim’e (10 sayfa) indirilen sayfa/suhuf’larda ve Musa’ya,Davud’a,İsa’ya indirilen Tevrat,Zebur ve İncil’de de haber verilmiştir.
Kendilerine açıklanan bu gerçeklere rağmen,ne yazık ki insanların çoğu dünya hayatının geçici menfaatini tercih etmekte,her şeyiyle gerçek ve ebedi olan ahiret hayatını tamamen kulak ardına atmaktadır.
Kaynak: M. Zeki Duman / Beyanu’l-Hak / C:I / bkz: 95
